Wicyna, – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów. Występuje w roślinach strączkowych, takich jak ciecierzyca pospolita, fasola zwykła, fasola wielokwiatowa, fasolnik, groch zwyczajny, soczewica jadalna, soja warzywna i bób. Jest toksyczna u osób, które mają dziedziczny niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Jest zbudowana z glukozy i pirymidynowego aglikonu, diwicyny.
Historia Została odkryta w nasionach wyki siewnej (Vicia sativa), a później u innych gatunków Vicia przez w 1870 r. Wyizolował ją, ekstrahując materiał roślinny rozcieńczonym kwasem siarkowym i strącając osad chlorkiem rtęci(II) (), uzyskując produkt krystaliczny z wydajnością 0,35%. Ritthausen początkowo uznał, że jest to związek podobny do asparaginy, ale podczas dalszych badań stwierdził, że był to błędny wniosek, ustalając (niepoprawnie) jej wzór sumaryczny jako . W 1881 r. odkrył w wyce podobną substancję, (różniącą się od wicyny występowaniem grupy hydroksylowej zamiast aminowej w pozycji 4 pierścienia pirymidynowego). W tej samej pracy z 1881 r. zasugerował, że wicyna jest glikozydem, a potwierdził to w 1896 r. Później przypisał diwicynie wzór empiryczny i opisał szereg jej właściwości chemicznych, podkreślając jej niestabilność i silne właściwości redukujące, różniące ją od macierzystej wicyny. Na początku drugiej dekady XX w.