Kilku badaczy stwierdziło, że wicyna jest glukozydem pirymidynowym typu nukleozydowego, jednak prawidłowy wzór strukturalny tego związku został określony dopiero w 1953 r. przez Aarona Bendicha i Grace C. Clements.
Toksyczność W roślinach strączkowych oprócz dużych ilości białka i błonnika znajdują się również metabolity wtórne, takie jak wicyna i konwicyna, które mogą wywierać efekt antyżywieniowy. Ich aglikony, odpowiednio, diwicyna i izouramil są toksyczne dla ludzi cierpiących na często spotykany, genetycznie uwarunkowany niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), powodując potencjalnie śmiertelną niedokrwistość hemolityczną (fawizm). Diwicyna i izouramil są uwalniane w przewodzie pokarmowym przez aktywność β-glukozydazy znajdujące się w nasionach bobu. Ponieważ enzym ten ulega dezaktywacji podczas gotowania i suszenia, bób w takiej formie nie jest szkodliwy. Staje się on nieaktywny także w kwaśnym środowisku soku żołądkowego osób zdrowych, natomiast u osób z niedoborem G6PD sok żołądkowy jest mniej kwasowy i nie rozkłada glukozydazy. Diwicyna i izouramil są szybko wchłaniane i dostają się do krwi, gdzie utleniają glutation obecny w erytrocytach, upośledzając ich funkcje i prowadząc do ich zniszczenia przez makrofagi.