Rozwój prawa urzędniczego w Polsce Podstawowe znaczenie dla rozwoju polskiego prawa urzędniczego miała uchwalona 17 lutego 1922 r. ustawa o państwowej służbie cywilnej. Wyznaczała ona kształt prawa urzędniczego w okresie międzywojennym. Jej rozwiązania wywierają wpływ na współcześnie uchwalane ustawodawstwo normujące zatrudnienie w administracji państwowej. W doktrynie zaś, stanowią one punkt odniesienia do porównań i analiz.
Zmiany polityczno-ustrojowe po zakończeniu II wojny światowej wywarły wpływ na kierunek rozwoju prawa urzędniczego w następnych dekadach. Postulowaną zasadą była odwoływalność urzędników wszystkich stopni i w każdej chwili. Urzędnicy powinni tym samym zostać pozbawieni przywilejów przyznanych im przez prawo urzędnicze. Mianowanie jako podstawa nawiązania stosunku pracy z urzędnikami państwowymi stało się zbędne.