o pracownikach samorządowych.
Zakres podmiotowy pragmatyki urzędniczej poszerzono poprzez reformę administracji publicznej z dnia 1 stycznia 1999 r. W wyniku tej reformy powstały nowe szczeble samorządu terytorialnego (powiat i województwo). Znowelizowana ustawa utrzymała wielość podstaw nawiązania stosunku pracy z pracownikami samorządowymi.
W połowie lat 90. na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o pracownikach urzędów państwowych zrezygnowano z mianowania jako podstawy nawiązywania stosunków pracy z urzędnikami państwowymi. Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej ukształtowała status prawny urzędnika służby cywilnej. Regulowała m.in. kwestie rygorów selekcyjnych, odpowiedzialność dyscyplinarną, a także rozwiązanie czy też zmianę treści stosunku pracy. Ustawa obowiązywało jednak bardzo krótko. 1 lipca 1999 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. Konieczność zastąpienia poprzedniej ustawy nową, wynikała głównie z konieczności dostosowania przepisów o służbie cywilnej do zmian organizacyjnych aparatu państwowego (reforma administracji z 1 stycznia 1999 r.).