Półsamogłoska j pojawia się zarówno przed dowolną samogłoską, jak i bezpośrednio po niej. Zwykle wymawiana jest jako krótkie i, choć duże zwężenie kanału przepływu powietrza w wymowie j na granicy spółgłoski trącej nie jest błędem. Istnieją pary minimalne różniące się użyciem i i j: jam – iam, jen – ien, mielo – mjelo. W przypadku, gdy i jest akcentowane, różnica jest łatwiejsza do wyartykułowania. W szybkiej wymowie różnica między j oraz i jest niemal nie do wychwycenia.

Spółgłoski Spółgłoski bez znaków diakrytycznych wymawiane są w sposób zbliżony do wymowy polskiej (znak v wymawia się /v/). Oto omówienie miejsca i sposobu artykulacji spółgłosek bez znaków diakrytycznych:

spółgłoska oznaczenie IPA miejsce i sposób artykulacji b b wybuchowa, wargowa, dźwięczna p p wybuchowa, wargowa, bezdźwięczna d d wybuchowa, zębowa, dźwięczna t t wybuchowa, zębowa, bezdźwięczna g g wybuchowa, podniebienna, dźwięczna k k wybuchowa, podniebienna, dźwięczna v v trąca, wargowo-zębowa, dźwięczna f f trąca, wargowo-zębowa, bezdźwięczna z z trąca, zębowa, dźwięczna s s trąca, zębowa, bezdźwięczna h h trąca, krtaniowa, dźwięczna c t͡s wybuchowo-trąca, zębowa, bezdźwięczna n n nosowa, zębowa, dźwięczna m m nosowa, wargowa, dźwięczna r r drżąca, zębowa, dźwięczna j j półsamogłoska, półotwarta, przednia