Zakładając brak źródeł siły elektromotorycznej (prądu), wyrażając prawo indukcji elektromagnetycznej i prawo Ohma w matematyce operatorów różniczkowych, eliminując wielkości pośrednie, zmiany pola magnetycznego w dowolnym miejscu ośrodka przewodzącego prąd i mogącego poruszać się opisuje równanie:
Gdzie: B – indukcja magnetyczna, u – prędkość ruchu ośrodka, n – dyfuzyjność magnetyczna, współczynnik opisujący ośrodek, współczynnik ten jest proporcjonalny do oporu właściwego ośrodka.
Ze wzoru tego wynika, że na zmianę pola magnetycznego mają wpływ dwa zjawiska, wyrażające się w tym wzorze dwoma składnikami.
Składnik drugi, poprzez współczynnik n proporcjonalny do oporu ośrodka, sprawia, że pole magnetyczne zanika. Szybkość zaniku pola jest większa w ośrodkach o dużym oporze elektrycznym, w ośrodkach dobrze przewodzących prąd elektryczny składnik ten dąży do zera i można go pominąć, co oznacza, że pole magnetyczne nie maleje.
Składnik pierwszy odpowiada za przenoszenie pola magnetycznego przez poruszający się ośrodek. Jeżeli drugi składnik można pominąć, to zmiana pola magnetycznego odbywa się tylko w wyniku ruchu ośrodka i pole podąża za ośrodkiem w którym było.