Akcją gaśniczą kierował Ludwik Świerczyński, ówczesny sekretarz i kasjer urzędu miejskiego.
Zniszczeniu uległo 72 domów mieszkalnych, kościół i klasztor Franciszkanów, szkoła męska, szkoła żeńska. Spaleniu uległa połowa zabudowań przy rynku (ok. 30 domów). W pożarze spaleniu uległa prawie ⅓ część miasta. W tym czasie zabudowania były drewniane. Spaleniu uległy, mimo próby ewakuacji, akta i dokumenty z sądu oraz ww. urzędów. Płonęły także przedmioty wynoszone z budynków i ułożone na rynku oraz w uliczkach do niego prowadzących. Zdołano uratować kasę i zapasy marek stemplowych.
Kolejne pożary Drugi pożar wybuchł wkrótce po pierwszym, w dniu 22 maja 1872. Został wzniecony u mydlarza i objął dwie równoległe ulice, łącznie 40 domów. W jego wyniku zniszczeniu uległ dobytek ponad 100 rodzin. Tydzień po drugim pożarze wydarzył się kolejny, w którym w ogniu stanął jeden budynek otoczony ogrodem.
Konsekwencje Jeszcze w maju 1872 powstał komitet ku niesieniu pomocy pogorzelcom w Sanoku, którego przewodniczącym został były starosta sanocki Maksymilian Siemianowski, a skarbnikiem Antoni Hupka. Datki finansowe na jego fundusz przekazywali zarówno mieszkańcy Sanoka, jak i osobistości i instytucje galicyjskie.