Wacław Konopko (ur. 27 marca 1897 w Dobruszu, zm. 12 maja 1922 Wilnie) – żołnierz armii rosyjskiej, Wojska Polskiego na Wschodzie, oddziałów kresowej samoobrony, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 27 marca 1897 w Dobruszu, w ówczesnym powiecie homelskim guberni mohylewskiej, w rodzinie Stanisława i Marii z Nagurskich. Miał siostrę Zofię, zamężną Zdrojewską. Do 1910 pobierał nauki w domu rodzinnym, a następnie uczęszczał do gimnazjum w Wilnie. W kwietniu 1915 zdał egzamin dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia w Instytucie Technologicznym w Petersburgu.
W kwietniu 1916 wcielony do armii rosyjskiej. We wrześniu 1917 przeszedł do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora Muśnickiego i otrzymał przydział do pułku ułanów dowodzonego przez płk. Bolesława Mościckiego. Po rozwiązaniu korpusu wstąpił do oddziałów samoobrony kresowej i bronił Wilna przed oddziałami Armii Czerwonej.