Już w szeregach 13 pułku Ułanów Wileńskich walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. W lipcu 1920 jako dowódca 3 kompanii 20 batalionu saperów podczas obrony Wilna, w ogniu walk ulicznych wycofał bez strat kompanię wraz z taborami. Pod Kowalami na czele kompanii bronił odcinka przed liczniejszymi oddziałami nieprzyjaciela. W wyniku walki został ranny. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Do 15 grudnia 1921 pełnił funkcję adiutanta 3 pułku saperów w Wilnie, a następnie dowodził kompanią 20 batalionu saperów.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 142. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 12 maja 1922 zginął w wypadku samochodowym w Wilnie i został pochowany na Cmentarzu na Rossie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5538 – pośmiertnie, 4 sierpnia 1922 Krzyż Walecznych nr 8011
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie samoobrony Kresów Wschodnich 1918–1919 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II