Jan Doering (ur. 3 sierpnia 1873 w Wielbrandowie, zm. 16 października 1939 w Lesie Szpęgawskim) – kapłan diecezjalny, działacz społeczno-kulturalny.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Julianny z domu Falgowskiej. Miał siedmioro rodzeństwa. Od 1895 studiował filozofię i teologię w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał 1 kwietnia 1899 w kaplicy pw. św. Barbary Seminarium Duchownego. Sprawował posługę duszpasterską jako wikary w parafiach: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Frydlądzie (1899–1900), św. Mikołaja w Fordonie (1901), św. Wojciecha w Jeleńczu (1902–1904), Podwyższenia Krzyża Świętego w Leśnie (1905), św. Marcina w Barłożnie (1905). W latach 1906–1907 był proboszczem (administratorem) Parafii św. Bartłomieja w Szembruku. Ok. 1908 pełnił posługę wikariusza w Parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim. W 1909 został pierwszym wikariuszem w Parafii w Wiśniewce. W latach 1913–1916 był proboszczem Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Legbądzie, w latach 1916–1939 proboszczem Parafii św. Barbary w Kokoszkowach. W latach 1916–1927 był aktywnym członkiem Rady Nadzorczej Banku Ludowego w StarogardzieKazimierz Ickiewicz, Sto lat tradycji Banku Spółdzielczego w Starogardzie (1897–1997) Kociewski Magazyn Regionalny 2 (21), Tczew 1998..