Władze zakonu zwolniły go tylko z funkcji mistrza krajowego w Prusach, pozostawiając na czele prowincji inflanckiej, do której przybył drogą morską w lipcu 1280 roku. Władzę w Inflantach dzierżył do końca 1281 roku, kiedy to udało mu się pozbyć urzędu mistrza i wrócić do Niemiec. W latach następnych Konrada von Feuchtwangena widać w otoczeniu wielkiego mistrza Hartmana von Heldrungena. W 1282 został komturem prowincjonalnym Frankonii, a w 1284 roku mistrzem krajowym Niemiec. Tę ostatnią funkcję pełnił do momentu obrania go na wielkiego mistrza.
Został trzynastym wielkim mistrzem zakonu krzyżackiego sprawującym władzę w latach 1291–1296. W pierwszym roku jego panowania Mamelucy zdobyli Akkę – ostatnią twierdzę krzyżowców w Królestwie Jerozolimskim. Ponieważ znajdowała się tam również główna siedziba zakonu, Konrad von Feuchtwangen przeniósł ją do Wenecji. Pomimo próby utrzymania aktywności zakonu w rejonie śródziemnomorskim, o czym świadczy wybór miejsca na nową stolicę, Konrad von Feuchtwangen doceniał znaczenie Prus i Inflant dla zakonu krzyżackiego. Ziemie nad dolną Wisłą podczas swojego panowania odwiedzał dwukrotnie.