Po kryzysie przysięgowym w Polskiej Sile Zbrojnej – od 1 września 1917 do 1 lutego 1918 pełnił funkcję instruktora na kursie wyszkolenia artylerii, a następnie objął dowództwo oddziału haubic polowych, od 1 marca 1918 w stopniu porucznika. 1 października przydzielono go na stanowisko dowódcy (w zastępstwie) samodzielnej baterii w GarwolinieIbidem, s. 216..
Od 22 listopada 1918 w Wojsku Polskim, wcielony do 8 pułku artylerii polowej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej na stanowisku dowódcy III dywizjonu 8 pap. W trakcie walk pod Kowalami, w okolicach Słobódki, celnym ogniem dział raził wrogie pozycje, umożliwiając tym samym przeprowadzenie przez polską piechotę skutecznego ataku. Zmarł z odniesionych ran w szpitalu w Słobódce.
Pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (nadanie Orderu Virtuti Militari zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.3447 z 27 grudnia 1921, opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 43 z dnia 27 grudnia 1921) i awansowany do rangi kapitana.