Bitwa pod Kachowką – walki stoczone podczas wojny domowej w Rosji między 7 sierpnia a 28 października 1920 r. między jednostkami czerwonej 13 Armii a białym 2 korpusem wchodzącym w skład Armii Rosyjskiej gen. Wrangla. Czerwoni bronili w niej zajętego na prawym brzegu Dniepru przyczółka w pobliżu Kachowki, który miał być punktem wyjścia do dalszej ofensywy w kierunku Krymu i ostatecznego pokonania białych na froncie południowym. Szturm białych na przyczółek 14 października 1920 r. zakończył się klęską.
Była to jedna z nielicznych bitew wojny domowej w Rosji o charakterze zbliżonym do pozycyjnych walk na froncie zachodnim I wojny światowej. Obie strony skierowały do niej najlepsze siły i sprzęt, jakimi dysponowały.
Tło wydarzeń W toku kolejnych faz operacji północnokaukaskiej w lutym-marcu 1920 r. Armia Czerwona wyparła białe Siły Zbrojne Południa Rosji z Kaukazu Północnego i Kubania. W końcu marca 35 tys. białych żołnierzy na czele z dowódcą Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antonem Denikinem na brytyjskich okrętach ewakuowała się z Noworosyjska na wciąż kontrolowany przez białych KrymP. Kenez, Red Advance..., s. 251-252.. 4 kwietnia 1920 r. nowym dowódcą białych na froncie południowym został gen. Piotr Wrangel, a jego siły przemianowano na Armię RosyjskąJ.D. Smele: The „Russian”..., s. 166-168..