uratowała go amnestia z 1795 rokuJ. Baszkiewicz, s. 456..
Marzeniem artysty było stworzenie rewolucyjnej mody odpowiadającej rewolucyjnym ideałom, projektował też dekoracje na uroczystości państwowe oraz meble, w tym komplet mebli wzorowanych na meblach rzymskich do swego atelier, który został wykonany przez czołowego ebenistę tamtych czasów Georges’a Jacoba.
Napoleon mianował go w roku 1804 swym nadwornym malarzemK.Estreicher, s. 486. i z tego okresu pochodzą główne dzieła Davida: Bonaparte na przełęczy Wielkiego św. Bernarda, Le sacre zwany Koronacją Napoleona (1805–1807)J. Baszkiewicz, s. 483., portret Napoleona w stroju koronacyjnym i Rozdanie orłów w 1810 roku. Był też portrecistą (portret Madame Récamier na szezlonguJ. Baszkiewicz, s. 497.).
Po upadku Napoleona musiał uchodzić z Francji jako „królobójca”; w roku 1816 osiadł w BrukseliJ. Baszkiewicz, s. 510. gdzie nadal malował, skupiając swoje dzieła wokół starożytności oraz mitologii (Gniew Achillesa 1819). Wiek Jacques-Louisa sprawił, że dzieła te nie dorównywały już poprzednim.