Mówi się, że wtedy właśnie powstała legenda, związana z kaplicą. Il-Minsija w języku maltańskim znaczy „zapomniana”. Przekaz mówi, że na początku XV wieku miejscowy rolnik zobaczył blask światła bijący ze skalnej szczeliny. Po powiększeniu wejścia ujrzał w głębi lampkę oliwną o trzech knotach, palącą się przed świętym obrazem na ścianie. Trzykrotne zabranie obrazu, najpierw przez miejscowego proboszcza, a później przez biskupa, za każdym razem powodowało jego „cudowny” powrót do jaskini. Uznano zatem, że Madonna wybrała jaskinię na swoje miejsce. Oczyszczono więc grotę, i urządzono tam kaplicę. Niestety, z czasem została ona porzucona i zapomniana. thumb|left|160px|Schody, prowadzące do groty. Widoczne rzeźby apostołów. Ponowne poświęcenie kaplicy nastąpiło 17 kwietnia 1691. Wierni z całej wyspy zaczęli odwiedzać to miejsce, i z datków, które zostawiali naziemna część budowli została odbudowana, dobudowano dwa pomieszczenia, do przechowywania przedmiotów liturgicznych, oraz dla księdza, sama zaś grota z kaplicą zachowała swoją oryginalną strukturę. Z czasem kościół stał się jednym z popularniejszych sanktuariów maryjnych na wyspie. Około 1877 ks. Ġorġ Debono z Birkirkary, wraz ze swoim bratankiem Michaelem, zbudowali za kaplicą pomieszczenia, gdzie zamieszkali. Ks. Debono odprawiał codziennie mszę świętą.