Opis obrazu thumb|220px|Ból Andromachy, Jacques-Louis David, 1783 Obraz przedstawia jeden z popularnych motywów ikonografii jezuickiej – cud św. Franciszka, który został przyprowadzony do zatwardziałego grzesznika odmawiającego przyjęcia ostatniego namaszczenia. Wobec oporu umierającego przed zbawieniem Chrystus z krucyfiksu świętego sięga ręką do broczącej krwią rany w swoim boku i ciska nią na grzesznika. Mężczyzna wydaje ostatnie tchnienie, przeklinając Chrystusa, a demony zabierają jego duszę.
Goya wiernie przedstawił epizod z żywota świętego. Scena rozgrywa się w ciemnym pokoju, oświetlonym jedynie przez okrągłe okno, w połowie zasłonięte zieloną kotarą. Po prawej stronie stoi św. Franciszek ubrany w prosty, czarny habit. W ręce niczym broń trzyma krucyfiks, na stole za nim stoi ampułka z olejem do namaszczenia chorych. Modli się o zbawienie duszy umierającego, który nie chce okazać skruchy. Z ran Chrystusa tryska krew, która oczyszcza grzesznika i wypędza demony z jego ciała. Na twarzy świętego widać strach i zdziwienie wobec cudu. Czyhające na duszę umierającego demony gromadzą się za łóżkiem, otacza je czerwona łuna przypominająca ognie piekielne. Jest to pierwsze dzieło Goi, w którym pojawiają się fantastyczne potwory i monstra, owoce wyobraźni artysty typowe dla jego późniejszej twórczości, m.in. Kaprysów.