Edward Kanigowski (ur. 2 kwietnia 1900 w Warszawie, zm. 29 kwietnia 1965 tamże) – polski działacz robotniczy.

Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej, od dziewiątego roku życia pracował jako goniec, od trzynastego w fabryce obuwia braci Reicher. Został wybrany na delegata robotników młodocianych Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Skórzanego i Pokrewnych. Po wybuchu I wojny światowej został wysłany na front rosyjski, gdzie kopał okopy. Ze względu na bardzo zły stan zdrowia w 1915 został umieszczony w schronisku dla małoletnich Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Mińsku, uczęszczał tam do szkoły. W maju 1918 wrócił do Warszawy, a następnie znalazł pracę przy budowie linii kolejowej Warszawa-Nasielsk, gdzie uległ poważnemu wypadkowi. W 1920 został zmobilizowany do wojska, ale już po trzech miesiącach przeniesiono go do rezerwy ze względu na stan zdrowia. Pracował w Banku Zachodnim, w Warszawskiej Cynkowni, a następnie przy budowie lotniska na Okęciu. W 1925 wstąpił do Komunistycznej Partii Polski, uczestniczył w manifestacjach antyrządowych, kolportował prasę robotniczą, ulotki i odezwy. Należał do organizatorów Związku Zawodowego Brukarzy i Pracowników Ziemnych. W sierpniu 1939 został zmobilizowany, walczył pod Stoczkiem, gdzie dostał się do niewoli.