Uwagę zwraca znamię na lewym policzku. Enrique Lafuente Ferrari rozmawiał z mieszkańcami miejscowości, w której zmarł Mariano. Z ich opisu wynika, że jego ciało było pełne blizn powstałych w wyniku licznych starć, do których prowadził jego temperament.
Artysta często podpisywał i dedykował swoje ostatnie prace, a także z pewną dumą odnotowywał swój wiek. Inskrypcja Goya á su / nieto en. 1827, / á / los 81 de su / edad (Goya swojemu wnukowi w 1827 w wieku 81 lat) widnieje na odwrocie obrazu. Według Xaviera Braya nie jest autorska.
Technika thumb|220px|Dedykacja Goi na rewersie obrazu Goya malował głównie szybkimi i zdecydowanymi pociągnięciami pędzla, chociaż gdzieniegdzie są miękkie i dopracowane. W niektórych miejscach farba jest nałożona cienko, a w innych impulsywnie – jedno pociągnięcie pędzla z szaroniebieskim kolorem koryguje zarys ucha Mariana. Paleta barw jest ograniczona do odcieni czerni, bieli i koloru cielistego, co jest typowe dla późnych portretów Goi. Malując twarz Goya użył oliwkowej i ziemistej farby, a rysy zaznaczył szerokimi pociągnięciami pędzla z cielistą i różową farbą, pozostawiając miejscami widoczny podkład. Malarz koncentrował się głównie na twarzy, a strój został oddany w szybki, szkicowy sposób.