Eskadra została przebazowana do Poznania celem uzupełnienia. W tym czasie 7 eskadra lotnicza została przemianowana na eskadrę myśliwską i powiększono etat do 10 samolotów oraz wyposażona została w maszyny myśliwskie pochodzące z zakupów we Francji. W maju 1919 polskie lotnictwo wojskowe dysponowało: dwoma batalionami uzupełnień lotniczych, trzema szkołami pilotów w Krakowie i w Warszawie, jedną szkołą obserwatorów i jedną mechaników w Warszawie, czterema grupami lotniczymi (ogółem z 10 eskadr), trzema ruchomymi parkami lotniczymi. Były już też zorganizowane warsztaty lotnicze, stacje meteorologiczne, sekcje aerofotograficzne.

Lotnicze dywizjony zapasowe

W końcu 1918 powołano lotnicze jednostki uzupełnień. Były to I lotniczy batalion uzupełnień w Warszawie i II lotniczy batalion uzupełnień w Krakowie. Na terenie Wielkopolski funkcję tę spełniała Stacja Lotnicza „Ławica”. Po wprowadzeniu w siłach zbrojnych systemu poborowego wszystkie te placówki stały się także ośrodkami szkolenia podstawowego i specjalistycznego szeregowych. W lutym 1919 jednostki uzupełnień zostały usamodzielnione i przemianowane na: 1 lotniczy dywizjon zapasowy w Warszawie 2 lotniczy dywizjon zapasowy w Krakowie 3 lotniczy dywizjon zapasowy w Poznaniu