Franciszek Buliński (ur. 16 września 1893 w Chrzanowie, zm. 25 marca 1967 w Chrzanowie) – polski prawnik, żołnierz Legionów Polskich, armii austriackiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Kajetana i Julii ze Skotnickich. W 1915 ukończył gimnazjum w Krakowie, a następnie został studentem medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W maju 1912 został członkiem Związku Walki Czynnej. Ponadto przez trzy lata należał do organizacji „Promień”.

W czasie I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił ochotniczo do Legionów Polskich, gdzie służył m.in. w oddziałach V Baonu 5 pułku piechoty w składzie I Brygady, wraz z którym przybył całą kampanie wojenną. 23 grudniu 1914 w bitwie pod Łowczówkiem, z terenu zajętego przez Rosjan, pod ostrzałem nieprzyjaciela, uratował rannego towarzysza broni. 1 listopada 1916 został mianowany chorążym sanitarnym. W 1917, po kryzysie przysięgowym wcielony został do armii austriackiej i walczył na froncie włoskim, a służbę zakończył 30 października 1918. Za bohaterstwo w walce, 17 maja 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.