We wrześniu 1920 roku Antoni Sielicki został mianowany jej dowódcą i zajmował to stanowisko do rozwiązania eskadry w styczniu 1921 roku.
Po zakończeniu działań wojennych służył w 4 pułku lotniczym w Toruniu. 21 lutego 1921 roku został skierowany na kurs informacyjny w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu.
21 marca 1921 roku ppor. obs. Henryk Borowy uznał, że Sielicki obraził [jego] godność osobistą jako męża i go zastrzelił. Antoni Sielicki został pochowany na cmentarzu garnizonowym w Toruniu.
Zabójca por. Sielickiego nie poniósł poważniejszych konsekwencji. 18 października 1921 roku wystąpił o przeniesienie do 15 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej w Bydgoszczy. Z czasem powrócił do służby w lotnictwie. W październiku 1930 roku objął dowództwo nad 41. eskadrą liniową. 25 grudnia 1933 roku objął stanowisko dowódcy 62. eskadry liniowej. Następnie był dowódcą dywizjonu szkolnego w 6 pułku lotniczym, po kampanii wrześniowej służył w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Awansował do stopnia podpułkownika dyplomowanego.