Rewitalizacja językowa zabiega o to, aby najmłodsze pokolenie miało szansę nabyć kompetencję w danym języku za pośrednictwem systemu szkolnictwa, dzięki programom edukacyjnym lub w samym domu rodzinnym. Jednocześnie chodzi o wzmocnienie pozycji rewitalizowanego języka jako środka codziennej komunikacji, wprowadzenie go do sfery swobodnych rozmów, a nawet do kontaktów oficjalnych, publicznych i naukowych. Rewitalizacja często wiąże się ze standaryzacją języka, wskutek czego dochodzi do wypromowania pewnej odmiany standardowej, nierzadko kosztem odmian lokalnych. W drodze planowania językowego dąży się także do stworzenia ortografii oraz jej wprowadzenia do podręczników i innych materiałów dydaktycznych.
Celem rewitalizacji nie jest wyłącznie rozpropagowanie lub ożywienie danego języka, lecz także utrzymanie jego związku z rodzimą kulturą. Liczne programy rewitalizacyjne skupiają się na nauczaniu języka etnicznego w kontekście kultury tradycyjnej, dzięki czemu może on służyć podkreśleniu odrębności kulturowej danej społeczności. Istotne jest odpowiednie udokumentowanie wiedzy, praktyk kulturowych i tradycji oralnych związanych ze społecznością językową.