Rewitalizacja języków to nie tylko kwestia ochrony dziedzictwa kulturowego; zachowanie różnorodności językowej jest bowiem cenne z perspektywy badawczej, stanowiąc wsparcie dla postępu naukowego.
Rewitalizacja językowa nie zawsze przynosi oczekiwane skutki. Wprowadzenie pisma i podręczników językowych może sprawić, że rodzice przestaną przekazywać swój język dzieciom, wychodząc z założenia, że te nauczą się go z materiałów pisanych. Z kolei inne społeczności odrzucają projekty ortografii, np. z obawy przed nasileniem wpływów kultury zachodniej i utratą tradycyjnych funkcji języka. Niekiedy próby standaryzacji języków mniejszościowych mogą prowadzić do alienacji części społeczności, np. w przypadku prowadzenia polityki puryzmu, skierowanej na rugowanie zapożyczeń z języka dominującego, lub promowania standardu czerpiącego z tradycji literackiej, bez akceptacji realnego zróżnicowania odmian lokalnych. Czasem purystyczne postawy językowe sprawiają, że młodsze grupy wiekowe rezygnują z używania języka ojczystego, obawiając się krytycznej oceny mieszania kodów. Działania na rzecz standaryzacji języka niekoniecznie kończą się powodzeniem, np.