Drzewa te odgrywały istotną rolę w kulturze aborygeńskiej – członkowie grupy plemion Noongar wierzyli, że zasiedlane są one przez duchy zmarłych tuż po śmierci, a przed ich podróżą do Karannup. Nigdy nie zrywali kwiatów i nie szukali schronienia w cieniu tych roślin, nie dotykali ich i nie niepokoili zwierząt, które się przy nich schroniły. Przy czym ich relacja z tymi drzewami nie wiązała się ze strachem, lecz miłością. Jednak Noongarowie z północy nie podzielali tych wierzeń – ozdabiali się kwiatami i zajadali korzeniami, uznawanymi za słodki przysmak. Mięsiste pędy roślin chętnie zjadane są przez świnie i konie.
Nazwa rodzajowa upamiętnia Pietera Nuytsa – holenderskiego żeglarza i odkrywcę zachodniej Australii.
Biologia i ekologia Nujcia zasiedla suche obszary z glebami piaszczystymi i kamienistymi utworzonymi ze skał granitowych oraz ustabilizowane wydmy z glebami zasobnymi w węglan wapnia. Pasożytuje na korzeniach i kłączach różnych gatunków roślin, w tym zwłaszcza na trawach, ale też np. na akacjach. Przypuszcza się, że starsze, drzewiaste okazy mogą żyć niezależnie od swych dawnych żywicieli.