Roślina ma specyficznie zbudowane haustoria, którymi podłącza się do korzeni i kłączy żywicieli. Po przyczepieniu się do nich haustoria rozrastają się tworząc wokół nich pierścień. Następnie przez tkanki żywiciela rośnie organ, który na szczycie składa się z rozchylonych jak w nożycach dwóch ostrzy utworzonych ze sklerenchymy. Organ ten przerasta korzeń żywiciela niczym gilotyna i kończy wzrost we własnej tkance pierścienia, po jego drugiej stronie. Do wnętrza naczyń żywiciela wrastają komórki miękiszowe haustorium, które pośredniczą w transporcie ich zawartości do naczyń ssawki (nie powstaje połączenie systemu naczyniowego żywiciela i pasożyta).
Rośliny te są zaadaptowane do pożarów buszu – intensywniej kwitną po pożarach i łatwo po nich odrastają z organów podziemnych, stanowiąc wówczas zresztą atrakcyjne pożywienie dla bydła.
Efektowne i obfitujące w nektar kwiaty nujcji odwiedzane i zapylane są zarówno przez ptaki, jak i owady, a prawdopodobnie także przez ostronoga nektarowego. Zaopatrzone w skrzydełka suche owoce rozsiewane są nie przez ptaki, jak u innych gązewnikowatych, a przez wiatr. Nasiona kiełkują epigeicznie, a siewki wyróżniają się liczbą liścieni, których jest od 3 do 6. Roślina rośnie wolno, zakwita po raz pierwszy ok.