Działał jako wolno praktykujący architekt, przy poszczególnych inwestycjach projektował w zespole m.in. z Edwardem Eberem, Jerzym Gelbardem, Piotrem Lubińskim, Henrykiem Oderfeldem i Szymonem Syrkusem. W 1927 uczestniczył w konkursie na projekt architektonicznego ukształtowania stadionu w Warszawie, wchodził w skład zespołu razem z Jerzym Berlinerem i Henrykiem Oderfeldem. Ich projekt otrzymał II nagrodę. Projektował budynki użyteczności publicznej, domy mieszkalne, wnętrza i wyposażenie. Zaprojektował również kilka willi w Konstancinie, Podkowie Leśnej i Otwocku oraz w Warszawie, przy ulicy Kieleckiej 33a dla Jadwigi Smosarskiej.

Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Warszawie, do 1941 wykonywał drobne prace budowlane, a następnie ukrywał się na Pradze. Podczas powstania warszawskiego większość zaprojektowanych przez niego budynków została zniszczona, on sam przedostał się do zajętego przez Armię Czerwoną Lublina i tam jako Edward Sułkowski wstąpił w szeregi Wojska Polskiego, 24 grudnia 1944 został awansowany do stopnia kapitana.