Jest jednym z lepiej udokumentowanych języków Moluków. Wczesne dane nt. tego języka, pochodzące z II poł. XIX w., zostały bliżej przeanalizowane w 1914 r. Obszerny opis jego gramatyki (wyd. 2001) sporządził lingwista John Bowden. Istnieje także słownik z 2019 r. (przedruk 2020), zawierający dane z dialektu waigitang-waikyon (Kamus Bahasa Taba-Indonesia Dialek Waigitang-Waikyon).
Jest zapisywany alfabetem łacińskim, choć brak ujednoliconych zasad ortografii. Sami użytkownicy rzadko zapisują swój język, w komunikacji pisanej preferując posługiwanie się indonezyjskim. W sporadycznych kontaktach nieformalnych stosuje się pisownię opartą na ortografii indonezyjskiej.
Sytuacja językowa i żywotność Ze względu na długą historię handlu w regionie znajdował się pod wpływem innych języków, takich jak holenderski, hiszpański, portugalski i arabski. Przykładem bezpośredniej pożyczki holenderskiej jest słowo bonci – „orzech ziemny” (od ). Zawiera także zapożyczenia i kalki z języka ternate, przejawiające się na płaszczyźnie słownictwa, a przypuszczalnie również w zakresie typologii.