Szymon Mocek (ur. 28 października 1888 w Bukówcu Górnym, zm. 13 lutego 1960 w Koszalinie) – chorąży saperów Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa (rolnika) i Anny z domu Małeckiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej został członkiem Towarzystwa „Sokół”. W latach 1908–1910 odbywał służbę wojskową w 5 batalionie pionierów armii niemieckiej. Po przejściu do cywila pracował zawodowo. W okresie I wojny światowej został ponownie powołany do armii Cesarstwa Niemieckiego, w której służył w latach 1914–1918, walcząc między innymi na froncie zachodnim.
Uczestnik powstania wielkopolskiego – w grudniu 1918 roku utworzył oddział powstańczy (pod nazwą Bukówiec Górny), na którego czele walczył na odcinku Leszno–Wschowa. 5 stycznia 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 14 batalionu saperów Wielkopolskich. Pod dowództwem porucznika Kandziery wziął udział w walkach pod Odolanowem i Granowcem. Od września 1919 r. jako dowódca plutonu saperów uczestniczył w wojnie z bolszewikami. Jego pluton wraz z resztą 14 baonu saperów Wlkp. wchodził w skład 14 Dywizji Piechoty, walczącej w ramach Frontu Litewsko-Białoruskiego. Sierżant Szymon Mocek odznaczył się w nocy z 4 na 5 stycznia 1920 roku podczas walk w okolicach wsi Sawicze koło Bobrujska.