Wówczas to, podczas ataku bolszewików, zebrał samorzutnie oddział saperów i zaatakował wroga ze skrzydła, wywołując panikę w jego szeregach. Za ten czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.2972 z 13 maja 1921 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z dnia 28 maja 1921 roku). W czerwcu 1921 roku został awansowany do stopnia chorążego.
Do końca lipca 1933 roku służył zawodowo w Wojsku Polskim, a ostatnim miejscem jego przydziału był Batalion Mostowy w Kazuniu. Po przejściu do rezerwy zamieszkał w Gnieźnie. We wrześniu 1939 roku walczył w składzie Armii „Lublin”. Od października 1939 r. przebywał w sowieckiej niewoli, z której uciekł i powrócił do Gniezna. Pod koniec lutego następnego roku został razem z rodziną wysiedlony do Rzeszowa. Od roku 1945 mieszkał i pracował zawodowo w Koszalinie. Był represjonowany i więziony przez UB. Na emeryturę przeszedł w 1958 roku. Zmarł w Koszalinie, pochowany został w Gnieźnie na cmentarzu św. Piotra i Pawła (spoczywa razem z żoną Heleną – sektor: 8, rząd: 1, grób: 19).
Żoną Szymona Mocka była od 1921 roku Helena Grzesiecka (ur. 8.5.1895 r., zm.