Dokładniejsza klasyfikacja wschodnich języków malajskich pozostaje nierozstrzygnięta. Są często omawiane jako języki kreolskie, lecz nie akceptują tego wszyscy autorzy. Również A. Kluge nie uznaje ich kreolskiego charakteru, skłaniając się ku opinii, że malajski papuaski stanowi niekreolizowaną pochodną niskiego (handlowego) języka malajskiego.

O ile język ten wyraźnie ma rodowód malajski, to nie jest bliżej spokrewniony z językiem indonezyjskim (rozwinął się z osobnego źródła historycznego), toteż nazwa „malajski papuaski” wydaje się bardziej uprawniona niż mówienie o papuaskiej odmianie języka narodowego (Papuan Indonesian). Dodatkowo użycie takiego terminu pozwala odróżnić malajski papuaski od odmiany funkcjonalnie wyższej, stosunkowo bliskiej standardowi narodowemu pod względem cech morfologii, składni i leksyki. Sami użytkownicy niekoniecznie akcentują odrębność malajskiego papuaskiego w sposób konsekwentny, w związku z czym brak powszechnie przyjętego lokalnego określenia na ten język. W nowszych tekstach lingwistycznych stosowany jest termin Papuan Malay/Papua Malay (Melayu Papua); starsze określenia to: Irian Jaya Malay, Irian Malay (Melayu Irian) i Irianese Indonesian (bahasa Indonesia dialek Irian).