Poza malajskim papuaskim znany jest potoczny indonezyjski z cechami lokalnymi (opisany jako Papuan Colloquial Indonesian), który ma charakter odmiany pośredniej (mezolektu), tworząc kontinuum z malajskim papuaskim (stanowiącym basilekt) i standardowym indonezyjskim (akrolektem).
W literaturze funkcjonują terminy: Papuan Malay (Melayu Papua), Irian Jaya Malay, Irian Malay (Melayu Irian). W latach 80. i 90. XX w. ukazywały się pewne prace opisujące aspekty tego języka. Lokalni autorzy rozpatrywali go jako dialekt języka indonezyjskiego, lecz już wtedy zwrócono uwagę na jego odrębność. Powstał skrótowy opis dialektu miasta Serui. Pewne nieopublikowane informacje nt. malajskiego papuaskiego zebrał M. Donohue. Pełniejsze opracowanie gramatyczne sporządziła lingwistka Angela Kluge (A grammar of Papuan Malay, 2014, 2017).
W piśmie stosuje się alfabet łaciński, aczkolwiek piśmiennictwo jest słabo rozwinięte. Na malajski papuaski przełożono fragmenty Biblii.
Postępująca ekspansja malajskiego przyczynia się do zaniku tradycyjnych języków indonezyjskiej Papui.