W 1838 r. dostał od biskupa nominację na proboszcza BeauportCharles Chiniquy, „Pięćdziesiąt lat w Kościele Rzymskim”, Warszawa 2007, s. 211, 216.. Parafia słynęła ze swojej nędzy i pijaństwa. Szybko dał się poznać jako ksiądz gorliwy i stanowczy. Założył także w tej parafii towarzystwo trzeźwości. To spowodowało, że służba w tej plebanii spotkała się z falą krytyki ze strony kleru. Pomimo wielkich sukcesów, jakie odniósł w zarządzaniu Beauport, w 1942 r. został przeniesiony do Kamouraska. Było to wbrew woli tamtejszego kleru, który skarżył się, że Chiniquy jest zapaleńcem i fanatykiemCharles Chiniquy, „Pięćdziesiąt lat w Kościele Rzymskim”, Warszawa 2007, s. 243.. W czasie wielu podróży po okolicznych parafiach miał okazję usłyszeć o wielu skandalach z udziałem księży.
Aby ratować siebie przed czyhającymi na każdego księdza świeckiego pułapkami, w 1846 r. na jedenaście miesięcy wstępuje do Zgromadzenia Oblatów Niepokalanej Maryi z LongueilCharles Chiniquy, „Pięćdziesiąt lat w Kościele Rzymskim”, Warszawa 2007, s. 271.. Tak krótki pobyt był oczywiście spowodowany tym, że znalazł tam zaprzeczenie tego, czego się spodziewał w klasztorze. Następnie trafił do parafii Longueil, gdzie rozpoczął kampanie przeciwko pijaństwu.