Kazimierz Krzywicki współcześnie jest postacią niemal zapomnianą. Jego wydana anonimowo broszura Polska i Rossya w 1872 r. przeważnie bywa odsądzana od czci i wiary jako wyraz patologicznego słowianofilstwa, kapitulanctwa i zdrady narodu. Zawartym w niej koncepcjom ostro sprzeciwili się pozytywiści, ze szczególnie uważną krytyką wystąpił Włodzimierz Spasowicz. Twierdził on, że poprawa losu Polaków na terenie zaboru rosyjskiego może nastąpić po wprowadzeniu liberalnych reform konstytucyjnych, podczas gdy omawiana broszura popierała kierunek rusyfikatorski i ekstremistyczny. Jego zdaniem Krzywicki wypowiadał się „jako konserwatysta, przez co jeżeli może zjednać dla siebie łaskę zachowawczego stronnictwa w Rosji, to jednocześnie naraża się wszystkim innym stronnictwom, szczególnie zaś tym, które dążą do przeobrażenia Rosji na europejskie i nowożytne państwo”.
Miał trzy córki – Elżbietę, Emilię i Marię – oraz syna, także Kazimierza, chirurga (1860–1901).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Członkowie Konwentu Polonia Kategoria:Polscy politycy konserwatywni Kategoria:Urzędnicy Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Kategoria:Urodzeni w 1820 Kategoria:Zmarli w 1883