Historia biodruku 3D Za początki technologii biodruku 3D uważa się wynalezienie w 1984 roku przez Charlesa Hulla pierwszej drukarki 3D opartej na technologii SLA. Gwałtowny rozwój drukowania elementów z biomateriałów nastąpił jednak dopiero na przełomie XX i XXI wieku. W 1996 roku, po raz pierwszy zastosowano biomateriał do regeneracji tkanek, natomiast w 2001 roku wydrukowano komórki pęcherza bezpośrednio na rusztowaniu.
W roku 2009 firma Organovo wprowadziła na rynek pierwszą komercyjną biodrukarkę 3D NovoGen MMX. Umożliwiło to prowadzenie badań nad biodrukowanymi strukturami na skalę szerszą niż kiedykolwiek wcześniej. W latach 2010–2016 opracowano między innymi: model skóry, miniaturową nerkę, konstrukty naczyniowe, chrząstkę stawową oraz zastawki serca
W 2019 roku naukowcy z Rice University w Stanach Zjednoczonych stworzyli za pomocą biodrukarki typu DLP pierwszy na świecie, w pełni funkcjonalny model pęcherzyka płucnego.
Technologie biodruku 3D W druku 3D żywymi komórkami wyróżnia się trzy główne technologie:
inkjet, biodrukowanie FDM biodruk 3D metodami stereolitograficznymi