11 maja tego roku w czasie bitwy pod Kaniowem „na czele 7 kompanii osłaniał odwrót oddziałów polskich /II KP/, za co otrzymał VM”.
Następnie w składzie 4 Dywizji Strzelców, później od maja 1919 już w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego wraz z 33 pułkiem piechoty brał udział w walkach na frontach wojny polsko-bolszewickiej.
Służył także w 39 pułku piechoty, 6 pułku piechoty, 1 pułku piechoty i 26 pułku piechoty. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1928 został przesunięty w 26 pp ze stanowiska dowódcy II batalionu na stanowisko kwatermistrza. W grudniu 1929 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kalisz na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika I referatu administracji rezerw i zastępcy komendanta. We wrześniu 1930 został przesunięty na stanowisko komendanta PKU Kalisz. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręg Korpusu Nr VII. Od 15 sierpnia 1937 dowodził 18 Baonem Junackich Hufców Pracy w Poznaniu. 22 września 1939 dowodzony przez niego batalion Junackich Hufców Pracy został włączony w skład Zgrupowania „Brzoza”, a 28 września po reorganizacji oddziałów podległych gen.