Jugosławia została podzielona na dziewięć jednostek administracyjnych zwanych , z których sześć miało etniczną większość serbską.

Antychorwacka polityka zdominowanego przez Serbię rządu Jugosławii w latach 20. i 30. XX wieku, zwłaszcza zabójstwo liderów Chorwackiej Partii Chłopskiej w parlamencie w czerwcu 1928 r. przez posła głównej serbskiej partii politycznej, w dużej mierze odpowiadało za tworzenie, wzrost popularności i naturę chorwackich sił nacjonalistycznych. W 1931 r. król wydał dekret, który zezwalał parlamentowi Jugosławii na obradowanie pod warunkiem, że tylko partie pro-jugosłowiańskie mogą być w nim reprezentowane. Dało to paliwo do rozwoju ruchów marginalizowanych, zarówno skrajnie prawicowych, jak i skrajnie lewicowych. Ustasze, chorwacka partia faszystowska, stała się najbardziej ekstremalnym z nich wszystkich.. Ustasze kierowali się głęboką nienawiścią do Serbów i serbskości oraz twierdzili, że „Chorwaci i Serbowie są oddzieleni nieprzebytą przepaścią kulturową”, która uniemożliwia im życie obok siebie.. W 1932 r. zorganizowali oni tak zwane Powstanie w Welebicie, atakując komisariat we wsi Brušane w Lice. Policja ostro zareagowała na napad i wzięła odwet na miejscowej ludności chorwackiej. W 1934 r.