Feliks Jelonek (ur. 20 listopada 1894 w Ciężkowicach, zm. 3 czerwca 1920 w Zachojsku, powiat borysowski) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Joanny z domu Glimos.

Po ukończeniu szkoły ludowej pracował jako czeladnik kowalski. W latach 1912–1914 był członkiem Związku Strzeleckiego. W dniu 8 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, w których otrzymał przydział do 4 kompanii w I batalionie 3 pułku piechoty. Odznaczył się w dniu 24 stycznia 1915 roku podczas bitwy pod Rafajłową, kiedy to na czele zorganizowanego przez siebie niewielkiego oddziału zajął znajdującą się w rękach nieprzyjaciela leśniczówkę, zdobywając jeńców i sprzęt wojskowy. Za ten czyn szeregowy Feliks Jelonek odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.13390 z 17 maja 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z dnia 6 stycznia 1923 roku). W toku swej służby wojskowej przedstawiony był również do odznaczenia Krzyżem Wojskowym Karola. Jako żołnierz 3 pułku piechoty piastował funkcję dowódcy sekcji.