Na początku trzeciej dekady stycznia 1918 roku wyznaczono go na stanowisko instruktora w 3 kompanii Batalionu Uzupełniającego Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po nieudanej próbie przejścia frontu pod Rarańczą został internowany w Dolinie. Wcielono go wówczas do armii austro-węgierskiej i wysłano na front włoski. Tam został ranny, po czym skierowano go na leczenie na Węgry. Ze służby w c. i k. armii zwolniony został w Krakowie w dniu 20 października 1918 roku.
Pod koniec 1918 roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i w szeregach 11 kompanii 18 pułku piechoty wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W toku walk awansował do rangi starszego sierżanta. Zmarł z odniesionych ran w Szpitalu Polowym Nr 301 w Zachojsku koło Borysowa.
Feliks Jelonek nie zdążył założyć rodziny.
Zarządzeniem prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 12 maja 1931 roku został, za pracę w dziele odzyskania niepodległości, odznaczony pośmiertnie Krzyżem Niepodległości.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7467 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
Uwagi
Przypisy
Bibliografia