Architektura i sztuka Ściany zewnętrzne kościoła są z cegły. W XVII wieku zostały pokryte sztukaterią, ale w latach 30. XX wieku zostały one zerwane. Zewnętrzna ściana półkolistej absydy częściowo przetrwała zawalenie pod koniec XVI wieku (zniszczona została wówczas koncha i jej mozaika), ma ona spadziste przypory i widoczne są kontury dwóch okien, które zostały zamurowane we wczesnym okresie.
To, co pozostało z XII-wiecznej romańskiej dzwonnicy, jest schowane w rogu pomiędzy krużgankami a lewą nawą kościoła. Obecnie ma tylko jedną kondygnację powyżej poziomu dachu nawy z dwoma wąskimi otworami dźwiękowymi z każdej strony.
Fasada wejściowa została przebudowana przez Francesco Ferrari w 1729 roku. Nie jest ona częścią kościoła, ale miała być wejściem do krużganków. Kompozycja jest jednokondygnacyjna. Wejście flankują dwie pary gigantycznych pilastrów kompozytowych, wspierających belkowanie, którego fryz zawiera krótki napis dedykacyjny: [Dedicata] S[anctae] Agatha v[irgini] e[t] m[artiri. Powyżej znajduje się trójkątny fronton, w którego tympanonie jest głowa putta ze skrzydełkami. Nad drzwiami umieszczono tondo ze stiukową płaskorzeźbą przedstawiającą św. Agatę. Po bokach tonda znajdują się głowy puttów. Za tą fasadą znajdują się krużganki, po każdej stronie których arkady mają po trzy łuki, oddzielone filarami.