Język i piśmiennictwo Ich etniczny język (ternate) należy do grupy języków północnohalmaherskich (rodzina zachodniopapuaska), która to tworzy enklawę w obszarze zdominowanym przez języki austronezyjskie. Historycznie rozpowszechnił się w roli regionalnej lingua franca, obejmując zasięgiem północną część Moluków. Oprócz tego w użyciu jest język malajski, który współistniał z językiem ternate już za czasów Magellana (XVI wiek). Ludność wyspy wykształciła przedeuropejską tradycję literacką na bazie pisma arabskiego (XV w. lub wcześniej). W XX wieku dawna praktyka piśmiennicza zanikła, a do zapisu języka ternate zaczęto stosować alfabet łaciński.
Posługiwanie się językiem ternate jest jednym z wyznaczników ich tożsamości etnicznej. Tradycyjny język traci jednak na znaczeniu społecznym, zwłaszcza wśród młodszego pokolenia. Jest wypierany przez miejscowy wariant malajskiego, który stanowi główny język miasta Ternate, a także przez narodowy język indonezyjski, który jest stosowany w edukacji. Pod koniec lat 90. XX wieku zaobserwowano, że terytorium języka ternate skupia się na obszarach wiejskich wyspy, gdzie wówczas pozostawał w ograniczonym użyciu jako język etniczny (nie wszędzie był preferowanym środkiem komunikacji);