Egipcjanie uważali ufortyfikowaną wyspę za obiekt bezpieczny, którego nikt nie zaatakuje ze względu na zabezpieczenia. Izraelskie dowództwo dążyło także do zniszczenia radaru i artylerii, znajdujących się na wyspie, i o których informował wywiad. Umożliwiłoby to wykonywanie lotów bojowych izraelskim Siłom Powietrznym nad Zatoką Sueską. mały|lewo|Rafa’el Ejtan jako Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela Almog uznał, że do przeprowadzenia operacji nie wystarczą sami żołnierze Szajjetet 13, ponieważ było ich wówczas tylko 30. Wobec tego postanowiono, że do wykonania zadania zostaną wyznaczeni dodatkowo komandosi Sajjeret Matkal. W przypadku tych drugich problemem był brak przeszkolenia do działań morskich i podwodnych. Plan operacji tworzono w oparciu o model wyspy. W prace, oprócz Almoga, zaangażowani byli generał Rafa’el Ejtan, jako dowódca Korpusu Piechoty i Spadochroniarzy, oraz Menachem Digli – ówczesny dowódca Sajjeret Matkal. Za największe trudności uznano:

dostanie się do celu dwóch oddziałów składających się z żołnierzy różnych formacji, sposób wdarcia się na wyspę, sposób, w jaki należy zaskoczyć przeciwnika, ewakuację z miejsca znajdującego się w zasięgu artylerii przeciwnika.