Sucha Góra (pierwotnie: Żelazna Góra; niem. Trockenberg) – wzniesienie w triasowym paśmie Suchej i Srebrnej Góry na Płaskowyżu Tarnowickim, wchodzącym w skład Garbu Tarnogórskiego, z wierzchołkiem położonym na granicy trzech miast: Tarnowskich Gór (Piekary Rudne), Bytomia (Sucha Góra) i Radzionkowa. Wysokość bezwzględna wzniesienia: 351,88 m n.p.m.
Punkt zerowy osnowy geodezyjnej układu „Sucha Góra” Na szczycie Suchej Góry, leżącym na obecnej granicy Piekar Rudnych i Suchej Góry, znajdował się punkt zerowy (centralny punkt astronomiczny; niem. Nullpunkt) triangulacyjnej osnowy geodezyjnej układu „Trockenberg” (pol. układ „Sucha Góra”), wyznaczonej w latach 1854–1857 dla potrzeb górnośląskiego górnictwa. Prace miernicze nad utworzeniem sieci „Tarnowitz” (obserwacje astronomiczne na Suchej Górze, wyznaczenie i obliczenia dla 9 stacji próbnego łańcucha triangulacyjnego w okolicy Tarnowskich Gór), prowadził w latach 1852–1854 Johann Jacob Baeyer, największy niemiecki geodeta XIX wieku. Wyniki swych prac nad wymierzaniem i scalaniem sieci triangulacyjnych w okolicach Tarnowskich Gór i Torunia z sieciami zachodnio- i wschodnioeuropejskimi zawarł w obszernej monografii pt. Die Verbindungen des preussischen und russischen Dreieckskette bei Thorn und Tarnowitz, wydanej w Berlinie w 1857.