Dalsza jego kariera przedstawiała się następująco:
szkolenie rekrutów w 7 Pułku Saperów Wielkopolskich, styczeń 1921 i potem: mianowanie podoficerem zawodowym, kurs w Centralnej Szkole Karabinów Maszynowych w Chełmnie, awans na plutonowego, od 10 października 1924: prowadzenie Strzeleckiej Szkoły Pułku w Poznaniu, 1924–1931: ukończenie kursów fortyfikacji w Osowcu i Modlinie, od 11 października 1924: na stanowisku wałmistrza w Poznaniu (Szefostwo Fortyfikacji), 1 grudnia 1935: mianowanie urzędnikiem państwowym i objęcie stanowiska starszego rejestratora w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Poznaniu.
We wrześniu 1939 ewakuowany został (wraz z całym sądem) do Warszawy. Został tu ranny 10 września 1939 i dostał się do niemieckiej niewoli. W październiku 1939 powrócił do Poznania. Od 10 stycznia 1940 do 15 stycznia 1945 pracował w Deutsche Waffen- und Munitionsfabrik (HCP) jako szlifierz i nastawiacz maszyn. Od 16 marca 1945 do końca życia pracował w Zakładach Siły, Światła i Wody jako dowódca plutonu Straży Ochronnej. Został pochowany w pobliżu swego miejsca pracy (cmentarz Bożego Ciała), co było zgodne z jego wolą.
Rodzina W 1923 ożenił się ze Stanisławą z domu Grocholewską (1905–1971), z którą miał piątkę dzieci: Urszulę (1923–2011), Zbigniewa (1924–1984), Adelę (1926–1992), Zofię (ur. 1932) i Włodzimierza (ur.