Niewolnicy w rzymskim prawie karnym Rzymskie prawo karne traktowało niewolników bardzo surowo. Kary za przestępstwa były wyższe niż w przypadku ludzi wolnych, zeznania niewolnika były zaś ważne tylko wówczas, gdy zostały złożone na torturach. Istniał także przepisChodzi o tzw. senatus consultum Silanianum, uchwałę senatu wydaną w 10 roku n.e., która miała zapobiegać coraz częstszym zabójstwom właścicieli niewolników, dokonywanych przez samych niewolników lub przy ich współudziale w celach realizacji testamentu pana, w którym mógł znajdować się zapis o wyzwoleniu niewolnika (Andrzej Chmiel, Ochrona bezpieczeństwa właścicieli niewolników w świetle S.C.Silanianium – zagadnienia dowodowe, s. 54 [Ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego w prawie rzymskim, red. Krzysztof Amielańczyk, Antoni Dębski, Dariusz Słapek], Wydawnictwo UMCS 2010, 978-83-227-3236-6)., że w przypadku, gdy niewolnik zamorduje swego właściciela, wszyscy niewolnicy, którzy byli w tym czasie w domu swego pana lub okolicy, a nie ratowali jego życia z narażeniem swojego, podlegali przesłuchaniu z zastosowaniem tortur, a następnie karze śmierci. Najbardziej głośny przypadek dotyczył prefekta miejskiego Pedaniusa Secundusa, zamordowanego przez swojego niewolnika. Na mocy uchwały senatu ponad 400 jego niewolników zostało uśmierconych bez względu na wiek lub płeć.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Historia niewolnictwa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.