Jego zwiększenie pozwoliłoby na odpalanie pocisków z większej odległości od celu ataku, będąc poza zasięgiem nieprzyjacielskiego lotnictwa.
Projekt thumb|left|Start pocisku Niezależnie od wymagań US Navy, producent Regulusa I firma Chance Vought z własnej inicjatywy w kwietniu 1952 roku rozpoczęła prace nad nową wersją pocisku. Kiedy w czerwcu 1953 roku marynarka podpisała kontrakt z wytwórnią na opracowanie nowej skrzydlatej rakiety, mającej charakteryzować się zasięgiem rzędu 1650 km oraz zdolnością do lotu z prędkością naddźwiękową, Chance Vought wstępne prace projektowe miał już za sobą. Nowy pocisk otrzymał oznaczenie SSM-N-9 Regulus II nie był jednak zmodernizowaną wersją SSM-N-8 a zupełnie nową konstrukcją. Wydłużony, smukły kadłub o ostrym dziobie wyposażono w cienkie skrzydła o profilu przystosowanym do realizacji misji w locie naddźwiękowym. Pod kadłubem umieszczono wlot powietrza do silnika marszowego. Wlot nie miał regulowanej średnicy. Trapezowe stery poziome znajdowały się na dziobie kadłuba, zastosowano układ kaczka. Skośne usterzenie pionowe umieszczono klasycznie z tyłu kadłuba. Silnik główny stanowił turboodrzutowy General Electric J79-GE-7 z dopalaczem o ciągu 66,68 kN.