Start następował przy użyciu rakietowego przyśpieszacza, którym był zamontowany pod kadłubem, działający kilka sekund silnik rakietowy na stały materiał pędny. początkowo Aerojet General o ciągu 511,21 kN, a następnie mocniejszy Rocketdyne o ciągu 600,11 kN. Sterowanie pociskiem odbywało się autonomicznie dzięki instalacji programowanego przed lotem, bezwładnościowego układu kierowania. Prototypy pocisku wyposażono w chowane w locie trójpodporowe podwozie z przednim podparcie. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwym stało się odzyskiwanie pocisków po przeprowadzonych testach w locie. W celu ułatwienia lądowania prototypy wyposażono w spadochron hamujący.
Próby Pierwszy lot pocisku odbył się 29 maja 1956 roku. Maszyna o własnych siłach wystartowała na silniku marszowym z Edwards Air Force Base i po locie również samodzielnie wylądowała. Jako że docelowy silnik General Electric J79-GE-7, nie był wówczas jeszcze gotowy, prototyp wyposażono w jednostkę Curtiss-Wright J65 o ciągu 34,67 kN, licencyjną wersję brytyjskiego silnik Armstrong Siddeley Sapphire. Próby w locie przebiegały bez problemów.