Działanie całego systemu zostało przetestowane na specjalnie do tego celu zmodyfikowanej jednostce USS King County (LST-857). 2 maja 1958 roku odbyło się pierwsze odpalenie Regulusa II z jej pokładu przy wykorzystaniu automatycznego systemu. 18 września tego samego roku po raz pierwszy odpalono pocisk z okrętu podwodnego, był nim USS Grayback.
Uzbrojenie SSM-N-9 Regulus II miał przenosić na swoim pokładzie głowicę jądrową W-27 o mocy 1,5 MT. Moc głowicy mogła być powiększona.
Zakończenie programu Program budowy Regulusa II od samego początku traktowany był przez US Navy jako alternatywa dla wprowadzanego równolegle systemu rakietowego Polaris-Poseidon. Marynarka nie mając doświadczenia z pociskami balistycznymi na pokładach swoich okrętów, chciała w toku eksploatacji obydwu systemów, pocisków rakietowych i skrzydlatych pocisków manewrujących dokonać oceny i porównania obydwu typów uzbrojenia. Koszty równoległego wprowadzania i użytkowaniu tak dwóch różnych a przeznaczonych do tego samego celu, systemów były jednak nie do zaakceptowania i w grudniu 1958 roku amerykański Kongres nakazał zakończenie jednego z programów. Wybór padł na rokujący mniejsze nadzieje na przyszłość SSM-N-9 Regulus II.