W 1957 roku prototyp wyposażono w dostępny już, docelowy J79-GE-7.

Służba thumb|left|SSM-N-9 Regulus II przygotowywany do odpalenia z pokładu okrętu podwodnego USS Grayback (SSG-574) W odróżnieniu od SSM-N-8, Regulus II miał być przeznaczony do atakowania tylko celów brzegowych i pierwszej kolejności wejść na uzbrojenie tylko okrętów podwodnych. Pierwszym z nich miała być jednostka USS Grayback (SSG-574) z klasycznym napędem oraz USS Growler (SSG-577). Następną jednostką na pokładzie której miały znaleźć się pociski był okręt podwodny o napędzie atomowym USS Halibut (SSGN-587). Docelowo pociski miały znaleźć się na pokładach 21 atomowych okrętów podwodnych oraz dwóch z napędem konwencjonalnym. Pociski umieszczone miały być w specjalnie do tego celu zbudowanych hangarach znajdujących się na pokładach okrętów. Następnie system miał wejść na uzbrojenie dwóch krążowników, w tym z napędem atomowym USS Long Beach (CGN-9). Okręt podwodny mógł wystrzelić pocisk jedynie będąc w położeniu nawodnym. W celu minimalizacji czasu przebywania jednostki na powierzchni, cały proces wyprowadzenia pocisku z hangaru, rozłożenia skrzydeł i startu poddano głębokiej automatyzacji. Dzięki takiemu rozwiązaniu załoga łodzi podwodnej nie musiała wychodzić nawet na pokład.