Szwadron Przyboczny Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza – pododdział Wojska Polskiego, pełniący funkcje reprezentacyjne i ochronne przy Naczelniku Państwa Józefie Piłsudskim w latach 1919–1922.
Formowanie Pierwszą jednostką odrodzonego Wojska Polskiego pełniącą oficjalnie służbę straży przybocznej Józefa Piłsudskiego był Pluton Osłony Jazdy Naczelnego Wodza, sformowany przeddzień wyprawy wileńskiej, 15 kwietnia 1919 roku. Składał się z 12 ułanów i szwoleżerów pod dowództwem adiutanta Naczelnego Wodza, por. Tadeusza Kobylańskiego z 3. Pułku Ułanów. Do zadań Plutonu należała ochrona Józefa Piłsudskiego w trakcie działań wojennych, a także służba kurierska między nim a dowódcą Grupy Jazdy ppłk. Władysławem Belina-Prażmowskim. 21 kwietnia 1919 roku oddział wkroczył do zdobytego Wilna.mały|Szwadron Przyboczny Naczelnika Państwa przed koszarami w umundurowaniu wyjściowym.|alt=|lewo|353x353pxDoświadczenia wyprawy wileńskiej skłoniły władze wojskowe do powołania stałej jednostki, będącej do bezpośredniej dyspozycji Naczelnego Wodza. 10 lipca 1919 roku wydano rozkaz o sformowaniu Szwadronu Przybocznego Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza, a już dwa miesiące później oddział w składzie 143 żołnierzy był gotowy do służby. Jego pierwszy dowódcą został por.