Edward Dunin-Markiewicz. Pod względem ewidencyjnym i wyszkoleniowym Szwadron podlegał 1. Pułkowi Szwoleżerów, ale gospodarczo i służbowo – Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza. Pomimo formalnego związania z szwoleżerami, żołnierze Szwadronu Przybocznego sami siebie określali mianem „ułanów”.
Wyposażenie i umundurowanie mały|Żołnierze Szwadronu Przybocznego Naczelnika Państwa, ok. 1920 r.|alt=|420x420px Barwy Szwadronu Przybocznego były początkowo biało-amarantowe. Od lipca 1920 roku stopniowo dodawano do nich srebrną żyłkę pośrodku. Na wyposażeniu ułanów były szable polskie, lance pruskie, karabinki mauser wz. 98 i siodła niemieckiej kawalerii. W późniejszym okresie pojawiły się szable, lance i karabinki francuskie, a także siodła artylerii austriackiej.
Wyróżnikiem Szwadronu Przybocznego było wykorzystywane w czasie oficjalnych uroczystości umundurowanie, na które składały się szare (steingrau) ułanki wz. 17 z amarantowymi wypustkami i jasnosrebrnymi guzikami z orłem, spodnie z amarantowymi lampasami i białą wypustką w środku;